Schroefalbum, ringband of zelfklevend: welk album kies je

Een album koop je meestal één keer per project, en je leeft er jaren mee. De binding bepaalt hoe het voelt: of je er later nog pagina's bij kunt doen, of een dubbele pagina mooi doorloopt over het midden, en of het boek dicht blijft als het voller wordt. Hieronder de soorten die je tegenkomt, wat ze goed kunnen en waar ze lastig worden.

Schroefalbum

Een schroefalbum (in het Engels post bound) heeft twee of drie metalen schroefpalen die door de kaft en alle pagina's heen gaan. Meestal zijn het insteekhoezen van plastic, die je van bovenaf vult met je scrappagina.

Het grote voordeel: als het album open ligt, sluiten de linker- en rechterpagina dicht op elkaar aan. Een spread, een dubbele pagina die als één geheel is ontworpen, loopt daardoor bijna naadloos door. Met verlengstukjes voor de palen kun je het album dikker maken.

Het nadeel is het gepriegel. Wil je een pagina in het midden toevoegen, dan moet je de palen losdraaien en alles weer netjes op zijn plek krijgen. Doe dat op tafel, met het album plat, en draai de palen niet te strak vast.

Ringband met D-ringen of ronde ringen

Een ringband werkt zoals een ordner: je klapt de ringen open en hangt de hoezen erin. Dat is de makkelijkste manier om pagina's toe te voegen, te verwijderen en te verschuiven. Ringbanden zijn ook vaak de goedkoopste keuze, en er is veel losse navulling te koop.

Er bestaan ronde ringen (O-ringen) en D-ringen. Bij D-ringen staat de rechte kant tegen de rug, waardoor de pagina's vaak vlakker liggen en de ring doorgaans meer pagina's kan dragen dan een ronde ring van dezelfde maat. Voor een scrapbook met dikkere pagina's is dat prettig.

Het nadeel: tussen de linker- en rechterpagina zit altijd een gat waar de ringen staan. Een spread loopt dus nooit helemaal door. Hoezen kunnen bij de gaatjes inscheuren als je ze hardhandig omslaat of het album te vol is. Klap de ringen alleen dicht als alle hoezen er recht in hangen, anders knik je het plastic.

Spiraal en wire-o

Bij een spiraalbinding loopt een plastic of metalen spiraal door een rij gaatjes. Wire-o is een dubbele draad die rond de gaatjes wordt dichtgeknepen. Beide vallen helemaal plat open, en je kunt de pagina's zelfs helemaal omslaan. Daarom zijn ze populair voor mini-albums, journals en planners.

Het aantal pagina's ligt vast. Dikke versiering aan de rand van een pagina kan het omslaan lastig maken, en een spiraal die te krap is, kan een vol album niet meer houden. Kies daarom een ruimere diameter dan je eerst denkt.

Vaste binding

Een gebonden album lijkt op een boek: de pagina's zijn genaaid of gelijmd in een vaste rug. Het oogt mooi en voelt als een echt boek. Een genaaid album valt vaak beter open dan een gelijmd exemplaar.

Je kunt geen pagina's toevoegen of wisselen. Dat vraagt om een plan: weet ongeveer hoeveel pagina's je nodig hebt voordat je begint, en houd er rekening mee dat een foutje blijft zitten. Omdat er meestal geen hoezen omheen zitten, kun je wel dikkere versiering, flapjes en envelopjes gebruiken die je eruit kunt trekken. Daar staat tegenover dat foto's minder beschermd zijn.

Er is ook een minder bekende variant: het album met strap hinge. Daar zitten de pagina's met stevige banden aan elkaar en aan de kaft. Ze liggen mooi plat, en je kunt er met wat moeite pagina's bij doen.

Welke binding groeit mee

Wordt je album in de loop van de tijd dikker, bijvoorbeeld een babyalbum of een jaarboek, dan zijn een schroefalbum en een ringband de logische keuze.

• Schroefalbum: groeit mee met verlengstukjes, en blijft er rustig uitzien.
• Ringband: groeit mee tot de ringen vol zijn. Grotere ringen vind je in dikkere banden, maar een vol album wordt ook zwaar.
• Spiraal en vaste binding: groeien niet mee. Wat erin zit, is wat je hebt.

Let ook op wat er op je pagina's zit. Elke laag papier, elk stukje chipboard en elk envelopje maakt het boek dikker. Een album dat op sommige plekken veel dikker is dan op andere, sluit niet meer goed en zet de binding steeds op spanning. Verspreid dikke versiering daarom over het hele album in plaats van haar op dezelfde plek op te stapelen.

Zelfklevende albums: waarom liever niet

Zelfklevende albums, ook wel magneetalbums genoemd, hebben pagina's met een plaklaag en een doorzichtige folie eroverheen. Je legt je foto's erop, trekt de folie terug en klaar. Je kunt de foto's verschuiven zonder lijm. Het voelt handig, en voor kinderen is het ook makkelijk.

Op lange termijn gaat het vaak mis. De lijm verandert met de jaren: hij kan harder worden en de foto's muurvast plakken, of hij droogt uit en laat los. De folie kan kreukelen en stoffen afgeven die foto's laten verkleuren of er een patroon in achterlaten. In een vochtig huis vergelen de pagina's sneller. Wie ooit een album van haar ouders heeft geopend en de foto's er niet meer uit kreeg, weet hoe dat eindigt.

Wil je zonder lijm werken, kies dan liever fotohoekjes of insteekhoezen. Daarmee kun je foto's ook later nog los halen zonder schade. Heb je al een oud magneetalbum vol foto's, trek ze er dan niet zomaar uit; daarover staat een apart artikel op de blog.

Albums die plat openvallen

Een album dat goed openvalt, is prettig om in te werken en om in te bladeren. Van plat naar minder plat:

1. Spiraal en wire-o: helemaal plat, je kunt pagina's zelfs omslaan.
2. Strap hinge en schroefalbum: liggen plat en sluiten in het midden mooi aan.
3. Genaaide binding: valt redelijk open, beter dan gelijmd.
4. Ringband: de pagina's liggen plat, maar met een gat in het midden.

Een album dat niet helemaal plat wil, moet je niet forceren. Druk de rug niet plat en leg er geen gewicht op. Ondersteun zware pagina's bij het omslaan met je hele hand, zodat losse stukken niet loskomen door het buigen.

Pagina's toevoegen en wisselen

Wil je de volgorde later nog kunnen aanpassen, bijvoorbeeld omdat je niet chronologisch werkt, dan is een ringband het fijnst. Pagina eruit, andere erin, klaar.

Bij een schroefalbum kan het ook, maar het kost meer moeite. Handig is om je afgewerkte pagina's eerst in losse hoezen te bewaren en ze pas in het album te zetten als je een hele groep klaar hebt.

Let bij navulling op de maat en het type gaatjes. Hoezen van het ene merk passen niet altijd in het album van een ander merk, omdat de afstand tussen de gaatjes verschilt. Neem een oude hoes mee of meet de afstand op voordat je bijkoopt.

Kies hoezen van stabiel plastic: polypropyleen, polyester of polyetheen. PVC kun je beter vermijden, dat kan op den duur stoffen afgeven aan je foto's. Matte hoezen geven minder schittering, heldere hoezen laten kleuren beter uitkomen.

Een album voor ansichtkaarten of losse stukken

Ansichtkaarten, kaartjes, brieven en andere losse spullen hebben een eigen aanpak nodig. Vaak wil je ook de achterkant kunnen lezen, en wil je niets vastplakken.

Een ringband met insteekhoezen is hier de beste keuze. Er bestaan hoezen met vakken in allerlei maten. Een gewone ansichtkaart is ongeveer 10 x 15 cm, dus hoezen met vakken voor foto's van dat formaat werken vaak, maar controleer dat met één kaart voordat je er veel koopt. Omdat de hoes doorzichtig is, draai je de pagina om en lees je de achterkant.

Voor spullen die niet in een vak passen:

• Gebruik een envelop of zakje dat je op een pagina vastzet, met het voorwerp er los in.
• Zet dunne papieren stukken vast met fotohoekjes, zodat er geen lijm aan zit.
• Vermijd nietjes en paperclips: die gaan roesten en laten afdrukken achter.
• Zorg dat niets buiten de pagina uitsteekt als het album dicht is.

Bewaar je vooral losse kaarten en knipsels, en weinig foto's, overweeg dan een groter formaat. Grote knipsels hoef je dan niet te vouwen, en een vouw is precies de plek waar papier het eerst scheurt.

Zo kies je

Vraag jezelf drie dingen. Gaat het album groeien? Neem dan een schroefalbum of ringband. Wil je spreads die mooi doorlopen? Dan liever een schroefalbum dan een ringband. Is het een afgerond project met een vast aantal pagina's, zoals een cadeau of een mini-album over één weekend? Dan kan een spiraal of vaste binding prima, en is het resultaat vaak het mooist.

Twijfel je, begin dan met een ringband. Het is de meest vergevingsgezinde keuze: je kunt alles nog verschuiven, en je pagina's later overzetten als je ontdekt wat je echt wilt.